Walka, ucieczka, bezwład

Na zagrożenie lub agresję dinozaury reagują w trojaki sposób. Od­powiadają walką, uciekają, a czasem, gdy emocje sięgną szczytu, tę­żeją w bezruchu, niezdolne do myślenia i działania. U ludzi znajdu­jących się pod silną presją trzy schematy Mózgu Dinozaura widać jak na dłoni.

Fred przywykł do tego, że w raportach na temat jego pracy figurują za­wsze najwyższe oceny. Jednak tym razem w jednej z rubryk raportu otrzy­mał ocenę dostateczną i uznał to za atak. Wrzeszczy na szefa i grozi mu procesem sądowym, jeśli ocena nie zostanie zmieniona na celującą.

Mózg Dinozaura, którym posługuje się Fred, ryczy: „walcz!”, Fred zaś nie pojmuje, że wściekłość bardziej zaszkodzi jego karie­rze niż cała strona raportu wypełniona ocenami dostatecznymi.

W biurze, w którym pracuje Carolyn, wzrasta napięcie. Carolyn dzwoni do pracy i bierze jeden dzień urlopu „dla zdrowia psychicznego”. Ma na­dzieję, że w tym czasie ktoś za nią wszystko załatwi. Carolyn nie jest nie­odpowiedzialna. Ma po prostu wszystkiego dość.

Mózg Dinozaura podpowiada Carolyn, że najlepszym rozwią­zaniem jest ucieczka. Carolyn nie bierze pod uwagę tego, że pro­blemy spiętrzą się jeszcze bardziej podczas jej nieobecności.

George jest na zebraniu i przedstawia swój plan. Nagle ktoś zadaje mu kilka rzeczowych pytań. Gdy George otwiera usta, nie wydobywa się z nich żaden dźwięk. George zaniemówił. Ma pustkę w głowie.

Dobrym przykładem demobilizującej mocy Mózgu Dinozaura jest sceniczna trema.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.