Plotki i narzekania

Ludzie uwielbiają plotki. Plotki prawie nigdy nie mówią o tym, że inni robią coś dobrego.

Sheryl odczuwa wielką radość, rozpowszechniając złe wieści. Jej stara śpiewka to: „Słuchaj, co zrobili tym razem faceci z biura na parterze”, po czym opowiada o ostatnim gwałcie zadanym prawom człowieka, które­go dopuścili się urzędnicy działu finansów.

Mózg Dinozaura Sheryl wierzy, że krzyk bólu zobowiązuje cię do udzielenia jej pomocy i wsparcia przez udział w wojnie, którą prowadzi z łobuzami różnej maści.

Sam możesz odczuwać wrogość w stosunku do podłych skner z działu finansów. Zastanów się jednak, czy wojna przyniesie ci ja­kiś pożytek. Oni są przecież częścią tego samego przedsiębiorstwa i należą do tego samego zespołu co ty. Jeżeli jednak będziesz słu­chać Sheryl i, co gorsza, przystąpisz do gry w „To przechodzi wszel­kie wyobrażenie”, popadniesz w konflikt z działem finansów. To z pewnością nie przyniesie ci korzyści. Co więcej, ta wojna jest źle przygotowana. Samym szeptaniem po kątach nie obali się tyrana.

Jeżeli słuchasz opowieści Sheryl, możesz być pewny, że dotrą one do wydziału finansów. Z dużym prawdopodobieństwem moż­na sądzić, że jego pracownicy obmyślą lepsze sposoby odegrania się, niż te, które stosuje Sheryl. Jeżeli słuchasz jej i podzielasz oburzenie, będzie przypuszczać, że zgadzasz się z nią i stoisz po tej samej stroni.

Kiedy zaczniesz bawić się w narzekanie, zauważysz, że twój stosunek do działu finansów, szefa i innych ludzi stanowiących przedmiot utyskiwań zacznie się zmieniać. To, co zaczęło się jako niewinne pogaduszki, może odbić się poważnie na twoim morale.

Jeżeli pracujesz z osobą podobną do Sheryl, bądź ostrożny i nie daj w żadnym wypadku do zrozumienia, że się z nią zga­dzasz. Pamiętaj też, że syczenie i plotkowanie może uśmiercić twoją szansę na awans.

Gady wyrażają swój ból wielkim głosem. Niezadowolone dino­zaury tworzą grupy wzajemnego poparcia, w których w rzeczywi­stości udzielają poparcia własnej wypaczonej wizji świata. Grupa stanowi takie środowisko, w którym mogą sobie po prostu pona­rzekać. Mózg Dinozaura wierzy, że narzekanie jest sposobem dzi­ałania w złej sytuacji. Gdyby tak było, cierpiętnicy objęliby pano­wanie nad światem już dawno temu.

Rozmowa o kłopotach może przynieść wsparcie i pomoc in­nych ludzi. Czasem tego właśnie nam trzeba. Nie bylibyśmy isto­tami społecznymi, gdybyśmy nie narzekali. Jednak „zrzucanie czegoś z siebie”, które przybiera pozory działania, może całkowi­cie pozbawić nas energii potrzebnej do rzeczywistego działania w danej sytuacji.

Oczywiście, rozmowa o pewnych uczuciach, zwłaszcza o stra­tach i smutku, może pomóc. W przypadku innych emocji, zwłasz­cza przykrości i gniewu, najlepiej dawać im wyraz w obecności osoby bliskiej i godnej zaufania. Jeżeli mówisz o tym regularnie i wszystkim, w rzeczywistości nie rozmawiasz z nikim – rozma­wiasz ze sobą i starasz się usprawiedliwić oburzenie i zrodzoną w Mózgu Dinozaura wizję samego siebie jako ofiary.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.